Gutxi hitz egiten da gai batzuetaz. Lotsagatik, beldurragatik, inor ez mintzeko... ez dakit. Badakit gai sensiblea dela, baina arriskatuko naiz esaten Mediterraneoaren beste aldetik gurera heldu eta arazoak sortzen dituenik badela. Hilketak, no go zone deiturikoak, bertakoekin mestizatzea...
Gainera, borondate oneko talde batek baino gehiagok jaten ematen die, askotan, instituzioen laguntza zein oniritziarekin. Arazo bat dugu. Ez hemen bakarrik. Gutxienez, Europa osoan. Deban ere bai. Aske dabiltzan katuak.
"Dibertsitatearentzat kaltegarriak eta arriskutsuak diren horiek erabat kontrolpean eta ingurunetik isolatuta egon behar lukete"
Estatu Batuetan, milaka milioi hegazti hiltzen dituzte urtero (populazioaren %15) eta are ugaztun txiki gehiago. 2011rako zerrenda gorriko 33 hegazti, narrasti eta ugaztun espezieren desagerpena eragin edo bultzatu zuten (desagerpenen %14).
Baserrietako katuek inguruak sarraskitzen dituzte (paradoxikoki, arratoiak ez) eta bertako basakatuarekin hibridatzen dira, kutsadura genetikoa eraginez. Debako eskoilera no go zone bat bilakatu da hegazti txikientzat. Bertara gerturatuz gero, agian, ez duzu kontatuko. Aurrez makina bat txirritxo, txolarre eta bestelako txoriri gertatu zaion bezala.
Kudeaketa ez da erraza. Baina aitor dezagun antzutze kanpainak egitea eta elikagaien kontrola burutzea ez dela kolonia bat kontrolatuta edukitzea. Dibertsitatearentzat kaltegarriak eta arriskutsuak diren horiek erabat kontrolpean eta ingurunetik isolatuta egon behar lukete. Faxistek, arrazistek eta... katuek ere bai.
Arazo bat dugu. Arazo bat dugu katu basatuekin eta aske ibiltzen direnekin. Norbaitek esan behar zuen.